Танымал философ, ғалым Әбдірашит Бәкірұлы әлеуметтік желіде кейбіреудің діни уағызға неге құмар болатынын тарқатып, түсіндіріп жазба жариялады деп жазады Democrat.kz.
"Берік Аташ, "Небір адамдар діни уағызға неге құмар келеді?" деген сұрақты көтерген екен...
Соған жауап жаздық:
Берік, мұның психологиялық диагнозы бар. Дәл қазір ғылыми атауын есіме түсіре алмай отырмын.
Негізі, оның түп-тамырын адамның өзін толыққанды, жеткілікті сезіне алмау синдромынан іздеу керек.
Бірақ, мұны Сократтың "Менің білетінім - ештеңе білмейтінім" дегенмен шатастырмайық.
Сократ адамның білімге ұмтылысы шексіз екені туралы айтады.
Бұлардыкі - басқа.
Бұлар өз надандығын сезеді, содан психологиялық ішкі күйзеліс пайда болады.
Енді, олар осы күйзелісті еңсеру үшін сыртқы қоршаған ортада өз надандығына қарама-қарсы бейне қалыптастыру жолдарын іздейді.
Соның бірі "ақылды көріну" образын жасау.
Бірақ, өзі надан адамға білімді болып кету мүмкін емес.
Сондықтан бұлар амал жоқ догмаға, дәлелдеуді талап етпейтін діни ертегілерге бет бұрады.
Өйткені, қоғамның көп бөлігі дінді имандылық пен адамгершілік негізі деп таниды.
Неге десеңіз, имамдар "дін терең ілім" деп қоғамды сендірген, яғни, осылар үшін қоғамды зомбилап, дайындаған...
Міне, осы өрісте надандық білінбей қалады да, шектеулі адам өзін "толық адам" сезінеді.
Тыңдаушысын не қызметін өсірген сайын, олар өздерінің "кемеңгер болып кеткеніне" өздері құдайдай сеніп, өзгені төмен санай бастайды...
Үнді философиясында бұл құбылысты АВИДЬЯ деп атайды!" Деп жазды Әбдірашит Бәкірұлы.
