Әлеуметтік желіде өмірден өткен енесімен соңғы рет қоштасқан келіннің сөзі көпшіліктің жүрегіне тиіп, кешірім мен өкпе туралы үлкен пікірталас тудырды. Бірі «кешіру – өзіңді босату» десе, енді бірі жылдар бойы көрген қорлықты бір сәтте ұмыту мүмкін емес екенін айтты деп жазады Democrat.kz.
Желі қолданушысы өзі куә болған бір оқиғаны бөліскен. Оның айтуынша, өмірден өткен әйелді ақтық сапарға дайындағаннан кейін жақындарына соңғы рет қоштасуға мүмкіндік берілген. Марқұмның туыстарынан кейін бөлмеге келіні кірген.
Келін енесінің жүзіне біраз уақыт қарап тұрып:
«Бұл кісі маған қанша қорлық көрсетті. “Өлсем де кешірмеймін” деп айтатын едім. Бірақ кештім. Кешірдім. Алла кешірсін», – деген.
Осы бір ауыз сөз әлеуметтік желіде мыңдаған адамның өз басынан өткен оқиғаларын еске түсірді.
Жазбаға үш мыңнан астам адам реакция білдіріп, жүздеген пікір қалдырған. Пікірлерді оқысаңыз, қазақ қоғамындағы ене мен келін арасындағы ескі жараның қаншалықты терең екенін аңғаруға болады.
«Кешірген соң өзім жеңілдедім»
Кейбір әйелдер кезінде өздерін ренжіткен адамдарды кешіре алмағанын, бірақ ол адам өмірден өткеннен кейін көзқарастары өзгергенін жазған.
Бір қолданушы:
«Мен де жылай алмадым. Біраз жыл өткен соң түсіме кірді. Кейін “кешірдім, сіз де мені кешіріңіз” деген соң өзім де біраз жеңілдедім», – дейді.
Тағы бір әйел кезінде өзін қатты ренжіткен адам өмірден өткен соң түсіне бірнеше рет кіргенін айтып:
«Сосын “кешірдім” деп Құран бағыштадым. Содан кейін тынышталды», – деп жазған.
Ал тағы бір пікір иесі өзінің бұрын енесін жақтырмағанын ашық айтыпты. Алайда уақыт өте келе енесінің кейбір ақыл-кеңесінің мәнін кеш түсінген.
«Қайтыс болғанда жыламадым. Тіпті екеуміз де қатты қуанғандай болдық. Жастығымыз да, балалығымыз да бар еді. Кейін жылдар өте марқұм енемнің ақылдылығын, жанашырлығын түсіндім», – деп еске алады ол.
Бұл пікірдің астына жүздеген адам үн қосқан.
«Қанша кешірдім десең де, жүректе із қалады»
Алайда желідегілердің бәрі бірдей «міндетті түрде кешіру керек» деген пікірмен келіспейді.
Бір әйел:
«Қанша “кешірдім” деп айтқанмен, жүректе шіркін ұмытылмастай із қалады», – деп жазған.
Бұл пікірді екі жүзден астам адам қолдаған.
Тағы бір қолданушы:
«Мен де кешірмедім. Ақыретке қалды», – десе, өзгесі:
«Жоқ, өлсем де кешірмеймін», – деп қысқа қайырған.
Ал бір әйелдің жазғаны тіпті ауыр:
«Мені баласына айдап салып ұрғызатын, соған мәз болатын ана жақта күліп сөйлеп тұр. Мұның шешімі жоқ. Жүрегім мұздап кеткен енеме кешірімім жоқ», – дейді ол.
Осы пікірдің өзі жүзден астам адамның қолдауын жинаған.
«Кешіру міндет пе, әлде адамның өз таңдауы ма?»
Пікірталастың ең қызған тұсы осы болды.
Бір тарап «Алла кешіріп жатқанда, адам да кешіре білуі керек» деген ой айтты.
«Кек қайтара алмайсың. Кешірімді болмасаң, тағы болмайды. Құдай сені кешіріп жатқанда, адамдарды да кешіру керек», – деп жазған қолданушылардың бірі.
Тағы бір әйел:
«Кешірген адамға жеңілдік келеді. Кешіру – сауапты іс», – дейді.
Ал екінші тарап мұндай сөздің сыртынан айту оңай екенін алға тартты.
«Сен қайдан білесің? Мүмкін Алла да кешірмейтін шығар. Адамға қорлық көрсету ешкімнің хақысы жоқ. Жигит түге алмаған жүн қылады дегендей, ене келінге дұрыс бағыт бере алмаса, бөлек жіберу керек», – деп қарсы шыққан пікір иесі.
Бұл талас бір мәселені анық көрсетті: кешіру туралы айту оңай болғанымен, адам басынан өткен қорлықтың салмағын сырттан өлшеу мүмкін емес.
Ене мен келіннің реніші неге сонша терең?
Жазбаның астындағы ондаған пікірдің мазмұны ұқсас.
Бірі енесінің ауыр сөзін ұмыта алмаған.
Бірі келін кезінде көрген әділетсіздігін жылдар өтсе де ішінен шығара алмаған.
Бірі «кешірдім» дейді, бірақ жүрегіндегі жараның қалғанын мойындайды.
Енді бірі кешіргеннен кейін ғана жан дүниесінің тынышталғанын айтады.
Тіпті бір қолданушы:
«Сол адамдар саған қорлық көрсетіп, өміріңді құртады. Ал біз дым болмағандай кешіре салуымыз керек екен. Бір жағынан бұл әділетсіздік сияқты», – деген ойын жасырмаған.
Мәселенің түйіні де осында шығар.
Кейде қоғам адамға «кешір» деп өте оңай кеңес береді. Бірақ кешіру – болған жағдайды дұрыс деп мойындау емес. Сондай-ақ кешіру адамның бұрынғы қарым-қатынасты міндетті түрде қайта жалғастыруы дегенді де білдірмейді.
Ал кешіре алмау да адамның жаман екенін білдірмейді. Себебі кей жараға уақыт керек.
Әлеуметтік желідегі осы бір қарапайым оқиға жүздеген адамның жүрегіндегі ескі өкпені қозғады.
Бірі енесін есіне алды.
Бірі өз келінін ойлады.
Бірі өмірден өткен адамымен қоштаса алмай қалғанына өкінді.
Бірі әлі күнге кешіре алмай жүргенін мойындады.
Ал жазбадағы келіннің соңғы сөзі көпшіліктің жадында қалды:
«Өлсем де кешірмеймін деп айтатын едім. Бірақ кештім. Кешірдім. Алла кешірсін».
Кейде адамды кешіру – сол адам үшін емес, өз жүрегіңе өмір бойы жүк болып қалған реніштен арылу үшін жасалатын шешім шығар. Бірақ мұндай шешімге әркім өз уақытымен келеді.
